Downloaded from YTS.MX
PŁOWDIW, 10 LIPCA 1994 ROKU
Official YIFY movies site: YTS.MX
Leczkow przejmuje piłkę i gol!
W trzy minuty nasza drużyna zadała przeciwnikom niewiarygodny cios!
Zostaw, wiem, jak to działa.
Czas odpłacić się drużynie niemieckiej!
Sprawdźmy, jak wygląda sytuacja na 20 minut przed końcem meczu.
Raz jeszcze…
To najtrudniejsze minuty.
Lora!
- Hej! - Wygrana dwa do jednego!
Tata aż stół z radości przewrócił.
- Jedziemy na górkę. - Super.
Chłopaki, on znów się jąka.
- Pa, Lora! - Pa!
Zostaw go, Gruby.
Miałem ci powiedzieć, ale zgadaliśmy się w ostatniej chwili.
Mogę do was dołączyć?
Wrócimy późno, może na półfinał, jak się zakwalifikujemy.
Mój brat jadł w takim na Węgrzech.
Mówi, że zarąbiste.
Mówiliśmy, żebyś zostawił tego przegrywa.
To przecież mój kuzyn.
Bułgarzy dają z siebie wszystko.
Czas się kończy.
Ostatni gwizdek!
Bułgaria przechodzi do półfinału Pucharu Świata!
Najlepszy dzień w życiu.
To wtedy, jak pierwszy raz będziesz uprawiać seks.
- Ty to wszystko już wiesz. - Tak.
Pielęgniarka w gabinecie…
- Nikt w to nie wierzy. - Wiem.
- Myślałem, że zabierzesz Lorę. - Ja myślałem, że ty.
Po co? Ona mówi, że seks będzie uprawiać dopiero po 18-ce.
Przestańcie! To ostatnie spotkanie naszej czwórki,
możemy się już nigdy nie zobaczyć.
- Zobaczymy się! - Przecież wyjeżdżasz.
Umówmy się na wypadek, gdybyśmy się mieli już nie spotkać.
Nikt w to nie wierzy.
Gdybyśmy się mieli nie spotkać, do trzydziestki albo czterdziestki,
- przyjdźmy tu za… - Dwadzieścia pięć lat.
Będziemy starzy, nie damy rady się tu wspiąć.
- Spotkamy się tu za 25 lat. - Jak nie będziemy mieć Alzheimera.
Umowa stoi.
Raz, dwa, trzy!
PŁOWDIW, 2019 ROK
Gruby?
Hej, Gruby!
- Gruby? - Z kimś mnie pomyliłeś.
Przepraszam, nie zrozum mnie źle.
Najwyższy czas się przyznać.
Myślałem, że nikt nie przyjdzie.
Pan wybaczy, nie wiem, o czym pan mówi.
Spodziewam się osoby z dziesięć lat młodszej.
Cóż za zbieg okoliczności, to samo chciałem powiedzieć o was.
Dejan?
Wiki?
Chwileczkę, skąd mam mieć pewność, że to naprawdę wy?
Ludzie znają mnie z telewizji.
- Z telewizji? - Przestań udawać.
Skąd mam wiedzieć, że nie jesteście fanami?
- Serio? - Właśnie o to pytam.
Hej, Diddy!
No tak.
Myślałem, że będzie ciut niezręcznie.
Minęło wiele lat, to normalne.
Co teraz?
Gdzie Gruby? To przecież był jego pomysł.
- Ja zorganizowałem spotkanie po latach. - Nie, on.
- Utworzyłem grupę na Facebooku. - Chwila.
Pamiętacie, jak mówiłem, że będziemy już ramolami? I jesteśmy.
Mam Grubego, nadal mieszka w Płowdiwie. Nie ma zdjęcia.
Jeszcze nie umarł z nadwagi.
Serio, jak ty na tym zarabiasz?
Czemu nie?
To tu, prawda?
- Chyba tak. - To tu.
- Co się dzieje? - Co?
- Czemu się ukrywamy? - Czekaj.
To on?
- Trochę przypomina… - Jego kuzyna. Ale to nie on.
- Nie? - Na pewno?
To nie on.
- Co to? - Pismo o eksmisji.
Gruby!
- Dzień dobry. - Dobry.
Szukamy Grubego.
Ile razy mówiłem, żeby mnie tak nie nazywać?
Aleks, to ty?
- Gruby! - Super!
Patrzcie tylko!
- Ale jesteś w formie. - Nie będziesz już Grubym.
Mówcie, jak chcecie.
- Taki jest fit, że nie jest już Grubym. - Wejdźcie.
Myślałem, że nikt nie będzie pamiętać o spotkaniu.
Nie rozpoznałbym cię bez Facebooka.
- Ale ty rozpoznałbyś mnie. - Aleks.
Dejan i ja przyjechaliśmy zza granicy, pisałem.
Ja z Sofii, odmówiłem trasy do Taszkientu.
To był twój kuzyn?
Jasne.
Ma z tym związek?
Przykro mi, że was wystawiłem.
Nie mam ochoty na takie rzeczy.
To przez tego durnia?
Tak.
Przejmuje dom.
Już jest praktycznie jego.
Ten dom? Przecież tam się wychowałeś.
Co ważniejsze, my tu dorastaliśmy.
Nie żeby to było ważniejsze. Dobra, będę już cicho.
Przepraszam raz jeszcze, że musieliście wlec się aż tutaj.
Aleks!
Było super, Waniu.
- Nazywam się Tania. - To chciałem powiedzieć.
Tania.
Słuchaj, jak pojadę do Tadżykistanu, czy Kirgistanu, gdzie to było?
Widzieli tam mój serial?
Do Uzbekistanu, tak. Czy ktoś tam…?
Nikt mnie tam nie zna?
Chwileczkę.
Przed kim wystąpię?
Bułgarami? W restauracji?
Dobra, zgadzam się.
Ale to między nami, nikt się nie dowie, dobra?
Uzbekistan, tak. Gwiazda mojej rangi. Dobra, na razie.
Samolot oczywiście będzie na autopilocie.
Ostatnio kokpit był malutki.
Nie ma kierowcy?
Matthew nadal kaszle? Nie byłem z nim u lekarza.
Umówiłaś się bez pytania?
Martwię się o porwanie i ubezpieczenie od okupu.
Powiedz: miau.
Jak to, nikt by mnie nie porwał?
- Jestem za niego odpowiedzialny. - Hau.
Oddzwonię.
Muszę kończyć.
Ale dziwne.
Dziwne, że w Taszkiencie jest lotnisko.
Bardzo śmieszne.
Następny, proszę.
Kolejna osoba.
Boże!
Mój bagaż!
Odzyskanie domu nie będzie takie łatwe.
Kuzyn Grubego… Muszę przestać go tak nazywać.
Ten przegryw Branimir już nie jest przegrywem.
Jego akcje poszły w górę.
Jest właścicielem wielu sklepów w centrum.
Kontroluje je wszystkie osobiście każdego ranka.
- Sędzia wszystko spierdolił. - Był bardzo nie fair.
Dzień dobry!
Witamy w mieście! Co cię tu sprowadza?
Niezła zabawa, co? Żora, chodź.
- Poznajesz go? - Kto to?
On przecież gra tego… Kogo?
- To Iwan. - Nie jestem Iwan.
- Nie jest Iwanem. - Nie, Andriejem!
- Nie jestem Andriejem. - To kim?
- Nazywam się Angel Damianow. - Angel Damianow!
Angel Damianow! Chodź do zdjęcia.
No chodź, zrobimy sobie zdjęcie!
Chodź no!
- Dobra, ale to nie on. - Czekaj!
- Poczekaj! - Tylko jedno zdjęcie.
Jak mam kogoś śledzić, skoro jestem sławny?
- Z gazetą. - W jakiej ty epoce żyjesz?
Tablet byłby bardziej realistyczny. Ale z ciebie przegryw.
Byłem dziś w bazie wioślarskiej z gazetą.
Sytuacja wygląda tak. Branko co rok robi event dobroczynny.
Ma drużynę sportową i zgadnij, kto zawsze wygrywa?
- Kto? - Jego drużyna.
Młodzi chłopcy po dwudziestce.
Poszedłem za nim do banku.
Dzień dobry. Pan Grożew na pana czeka.
Z tego, co tam zobaczyłem, mamy powód do zmartwienia.
- Miło z panią pracować. - Z panem również. Miłego dnia.
To co teraz?
Czemu go śledzimy? Może po prostu z nim pogadać?
Czemu go śledzimy? A co mielibyśmy mu powiedzieć, geniuszu?
- Po prostu odkupimy dom. - Właśnie.
Cześć, tu masz kasę, na razie?
Dobra, ale jestem aktorem w Bułgarii.
Jak to będzie wyglądać, jak dojdzie do tego wykup domów?
Pracuję w banku, wiem, na czym to polega.
Praca w banku a jego posiadanie różnią się od siebie diametralnie.
Patrz, stary.
Kredyt konsumencki. Klik.
Wpisz PESEL, w 24 godziny dostaniesz kasę.
Boże, jestem zdruzgotany.
Gdy asystentka mi powiedziała, kim jesteście, myślałem, że to żart.
Nie wierzę własnym oczom. Gwiazda telewizji w moim biurze.
Dobrze was widzieć. Ile to czasu minęło? 15 lat?
- Dwadzieścia! - Aż 20?
No dajcie spokój, ależ ten czas leci.
Na pewno jesteś zajęty, przejdziemy więc do rzeczy.
Wcale nie, mam tu ludzi, którzy dla mnie pracują.
Zabrzmiało jak przechwałka. Wybaczcie, to tylko ego.
Musimy to uczcić.
- Wypijmy za to. - Dobra.
Nie.
- Nie ma takiej potrzeby. - No dobrze. Dużo tracicie.
- Jesteśmy tu z powodu Aleksa. - Grubego?
Muszę go przestać tak nazywać, jest w formie.
- Ma ośmiopak. - Daj spokój.
Branko, wiemy, że jesteś teraz właścicielem jego domu.
Chcemy go wykupić i oddać Aleksowi.
Bardzo szlachetni jesteście.
Ma tylko ten dom. My też w nim dorastaliśmy.
Właśnie. Wszystko przygotowaliśmy.
- Tak? - Sprawdź dokumenty.
Tu podpisujesz, a tu jest kwota.
Potem klikasz tu.
- Kasa twoja. - Jeszcze dziś.
Patrz, jakie to proste.
Nie mogę sprzedać wam domu, bardzo mi przykro.
- Jeśli chcesz więcej… - Nie, tu chodzi o interesy.
Zburzę dom i wybuduję tam dochodowy hotel.
Ten dom jest zabytkiem kultury.
Nie bądź naiwny. Wiecie, jak to wszystko działa.
Spalę dom, dach się zawali, zrobi się z tego ruina.
Możecie iść. Wybaczcie.
Co tu mówić?
Wiem co, ale sobie daruję.
Jest jeszcze jedna możliwość.
Muszę się uspokoić i przestać grać tę rolę.
Dwadzieścia lat na to czekałem.
Ja sobie popijam whisky i palę, a wy czekacie na moją decyzję.
Świetne uczucie.
Po tym, co zrobiliście.
Gdyby nie wy, może nie miałbym ambicji ani sukcesów.
Lecz ego mi podszeptuje, żeby się na was zemścić.
Żebyście byli ode mnie zależni.
Opowiesz, o co chodzi, czy będziesz tak sentymentalnie gadać?
Nie była to gadka sentymentalna, tylko monolog zemsty,
a to różnica.
Oto inna możliwość.
Weźmiecie udział w maratonie, który organizuję
i zakwalifikujecie się w pierwszej trójce z pięciu drużyn.
Wasza czwórka jako drużyna.
Ta sama, która mnie odganiała.
Jak się wam uda, oddam dom waszemu kumplowi.
Wiki wam opowie o szczegółach maratonu.
Obserwował mnie zza gazety w bazie wioślarskiej.
Nieźle się bawiłem.
Aczo, Iwan, Andriej, jak cię tam nie nazywają,
fajnie było, jak kryłeś się za kubkiem.
Fajnie też było patrzeć na głęboką relację bankiera z bankomatem.
Znacie moje warunki. No, to zabierajcie się za trening.
Zajebiste uczucie.
- Nie ma mowy! - Czekaj.
To kolejna intryga Branka, żeby tylko nas poniżyć.
- Ale możemy… - Nie ma sensu.
Jestem wam wdzięczny, ale to strata czasu. Dzięki. Bez sensu.
- Dobrze nam poszło. - Serio?
- To był sarkazm. - Uprzedzaj mnie, gdy żartujesz.
- Zapłać. - Brak drobnych.
Co teraz? - Działamy dalej.
Myślisz, że to sarkazm?
Nie! Jak coś mówię, to na poważnie.
Jeśli uda się wjechać na górkę, jak kiedyś, mamy jakieś szanse.
Dalej!
Jeszcze trochę i będziemy na górze.
Jeszcze troszkę.
Nie jestem tu z powodu domu.
Nie zrozumcie mnie źle, jestem wam bardzo wdzięczny.
Nie mogę patrzeć, jak przynosicie sobie wstyd.
Co więc proponujesz?
Bądźmy drużyną.
Jak kiedyś.
Uważaj!
Spokojnie.
Mogliście mnie złapać.
Nie jest złamana, przesadzasz.
- Musisz obejrzeć jego serial. - Nie gadam z tobą.
Skąd wiesz, że nie jest złamana?
Może studiowałeś medycynę?
Jestem trenerem, znam się.
Miałem dziewczynę pielęgniarkę, masz absolutną rację.
Jak wkładasz swojego pendrive'a do jej portu,
pobierasz wiedzę medyczną jak choroby weneryczne?
Może ty też coś powiesz? Masz wujka weterynarza?
- Zabieramy go do szpitala? - Musimy.
Wreszcie mądre słowa. Nie doceniałem cię.
Albo może nie. Ci dwaj to durnie.
Dość! Mamy większy problem. Trening nie idzie dobrze.
- No co ty? - I co?
- Co masz na myśli? - Mam złe wieści.
To dziwne, ale musimy razem zamieszkać.
- Razem? - Słucham?
Jak na obozie sportowym. Razem wstajemy, jemy i ćwiczymy.
- Zatrzymałem się u rodziców. - Ja w hotelu.
- A ja? - Dobra, chodźcie.
- Ale nie mogę powiedzieć… - Przestań paplać i idź.
Zabierzcie go do szpitala i przyjdźcie do mnie, dobra?
- Otwórz auto. - Więc zamieszkamy razem?
Będziemy razem trenować, jak mówi Aleks.
- Chwila! Ostrożnie. - Pomału.
- Moja kariera skończona. - Jaka kariera?
Uwaga na głowę.
Uważaj na nogę.
- Ostrożnie z kostką. - Ile masz lat, Aczko?
Nie psuj mojego dobrego zdania o tobie. Dejanie! Dureń!
Uważaj, jak leziesz.
Dobrze zgadłeś, to ja. Zadowolony?
- Do mnie mówisz? - Po prostu powiedz, czego chcesz.
Nie widzisz, że cierpię?
- My się znamy? - No tak.
Dzień dobry.
Następna osoba.
Aczo?
Kathy?
Mamo?
Co się dzieje?
Wybaczcie, ale to długie milczenie.
No, wiesz.
Twoja matka i ja…
Znacie się. Oszczędźcie mi szczegółów.
Nie, to nie tak.
- Nie? - Tu jest dziecko.
- Właśnie o to prosiłem. - Nie powiem ci, jak twoja matka i ja…
- Aczo! - No, wiesz.
- Co tu robisz? - Skręciłem kostkę.
- Ale nic mi nie jest. - Obejrzę.
- Wejdź. - Na pewno?
- Czuję lekki ból, ale wszystko gra. - Chodź.
Kathy.
Przepraszam.
A więc wreszcie się poznali.
Wykapany tatuś.
Tak.
Dalej, dzieciaki.
Ten sam błąd. Sto razy ci mówiłem! Sto!
Jeszcze raz.
Nie możesz być tak głupia.
- Wybacz, twoja stopa… - Jest na miejscu!
Nic nie umiesz zapamiętać, taka jesteś głupia!
- Nie mów tak do mnie. - To się przestań wydurniać!
- O coś cię poprosiła. - Co?
Lepiej jej słuchaj.
Przestań się wtrącać, durniu!
Nie widzisz kimono i czego uczę?
Widzę osła w piżamie.
Mówię ci…
Spokojnie, nie ma złamania.
Rozwalę cię!
Najpierw poczekaj, aż minie ci ból głowy.
- Podoba ci się? - No, wiesz.
Chcesz?
- To był pokój jego dziadka. - Właśnie.
Niezręcznie przyprowadzić tu dziewczynę.
- No, wiesz. - Może nie będzie tak źle.
Sprężyny jakiś czas nie skrzypiały.
Trochę szacunku.
Nie rozumiem, czemu masz tu mieć dziewczyny, a ja nie.
Przecież jesteś żonaty.
Rozwodzę się. Nadążaj.
Ale jeszcze się nie rozwiodłeś.
Formalnie nie. Ale jesteś kumplem i dasz spokój.
Odstąpiłem ci Lorę i nawet nie skorzystałeś.
Nie, ona mnie kochała.
Odstąpiłem ci ją, a tym nawet nie uprawiałeś z nią seksu.
Hej, durnie!
Poczekaj!
Tak mnie zatkało, że nawet ci nie podziękowałam.
Może nie musisz. Przeze mnie możesz nie mieć z kim tańczyć.
Chyba idziemy w jednym kierunku.
Nie śledzę cię ani nic.
Szkoda.
- Co teraz? - Z czym?
Jak mężczyzna bije innego z powodu kobiety,
jest gotów zająć jego miejsce.
- Nie wiedziałem. - Zostałam bez partnera do tańca.
A ty może już nie jesteś trenerem karate.
Teraz powiedz, jak się nazywasz.
Aleks. Nie wiem, czemu się zawahałem.
Aleks, zdrobnienie od Aleksandra.
Wiedziałam. Powiedz jeszcze, że jesteś zodiakalnym Strzelcem.
Prawie, Wagą.
Mój ulubiony znak, ale nie miałam odwagi tego powiedzieć.
Co teraz, Aleksie, czyli Aleksandrze?
A ty jak się nazywasz?
Dara. To zdrobnienie od Dara.
Jestem świetnym tancerzem.
Tylko że
nie lubię tańca, przykro mi.
- Nie rozumiem jednego. - Słucham.
Jakim cudem nie przyszło ci do głowy, żeby ponieść mi torbę?
Nie chcę, żebyś myślała, że cię podrywam.
Szkoda.
Jest ogromny. Jeszcze wyższy ode mnie.
Jestem za młody, by mieć takiego starego syna.
- Ukrywała go przed tobą? - Nie wiem, uciekłem.
- Serio? - Noga od razu ozdrowiała.
Szantażują mnie, bo teraz jestem sławny.
- Ale spotkałeś ich przypadkiem. - No i?
Twoja teoria o szantażu nie ma żadnych podstaw.
Czy ja w ogóle mogłem zostać…?
Aczo, witaj w klubie.
Mam nadzieję, że media się nie dowiedzą.
Może zaczniesz mnie podrywać? Mam ciężką torbę.
- Chciałbym, ale skręcam w prawo. - Super, ja też.
- Dziewczyno. - Dara.
Przepraszam, Dara.
Myślisz, że przez takie zachowanie ci się upiecze?
- Wyjaśnisz? - Tak.
Nie chcę słyszeć, że się wycofujesz i tylko żartowałaś.
- Groźba? - Obietnica.
Słuchaj, idę na ulicę Hristo Stanczewa 25.
Zobaczmy, co mi obiecasz, zanim tam dojdziemy.
Ja też idę na Hristo Stanczewa 25.
Mieszkam tam.
Durnie!
Wiem, że to słabe, ale chyba zakochałem się w kuzynce.
Na pewno?
Aleks?
Aleksander Wasiljew?
Tak, Wasiljew. Skąd wiesz?
Cholera.
Przyjechała na konkurs. Miała mieszkać u babci Radki.
Babcia Radka ma nowego chłopaka
i wysłała ją do swojej chorej siostry Kaliny.
- Babcia Radka to siostra mojej babci. - Babcia Radka to siostra jego babci.
Tak, babcia Kalina to moja babcia.
Jest tylko kuzynką w drugiej linii.
Mój wujek ożenił się z kuzynką w drugiej linii.
Mają syna, który jest zupełnie normalny.
Czyli co?
Nie muszą posuwać się do takich skrajności, ale może ją bzyknąć.
Ale jesteś zbok.
- Gdzie ona jest teraz? - Na ganku.
Właśnie się dowiedziałem,
że mam 18-letniego syna.
Ale twój dramat jest oczywiście dużo większy.
Po minach widzę, że Aleks wszystko wygadał.
Tak.
Pomóc ci z bagażami?
Lepiej nie.
Pokój jest po prawej.
Lepiej uważaj, bo się zdziwisz.
A co, gdyby nie byłą jego kuzynką?
Witaj w Anima. Jestem Petia Stojczewa Kriwitsky.
Pierwsza sesja treningu w spokoju
to nauka bycia tu i teraz.
Wiki w łazience?
Muszę przyznać, że ma głos.
Co tam, skurwielu?
- Idziesz na bal przebierańców? - Wszystkie ciuchy brudne.
- Coś ciekawego? - Nie u nas dwóch.
Lecz po prawej i lewej stronie podwórka mamy już zupełnie inną historię.
Jeśli się zastanowić,
twoje myśli często błądzą w przeszłości lub w przyszłości.
Chyba zanosi się na kazirodztwo.
Twoja mama i ja nie uważaliśmy.
Teraz ty jesteś na świecie.
Nie jesteś pomyłką.
Kompletna katastrofa.
Co zrobisz?
- Z czym? - Z Lorą.
Nie chcesz wiedzieć, co się wydarzyło?
Wolę jej nie widzieć, jeszcze znów zacznę się jąkać.
PIERWSZY DZIEŃ MARATONU
Cholera!
Chłopaki, odpadam.
- Dejanie, nie. - Czemu nie?
Wiedzieliśmy, że się ośmieszymy.
- On chce, żebyśmy odpadli. - I tak też jest.
Nie przejdę przez to znowu.
Weźcie się w garść. Dejanie, co robisz?
Dejanie, poczekaj.
To twój kuzyn?
Tak.
Nie sądziłam, że umiesz chować urazę.
Nie chowam urazy.
Tylko mam pamięć idealną.
Więc jak to wyjaśnisz?
Kryzys wieku średniego.
Zakochałam się w twojej dobroci.
Oni przecież w niczym ci nie zagrażają.
Kochasz niewłaściwą osobę.
Dejanie!
Nie możesz być pierwszym zdrajcą.
Na logikę to musiałem być ja.
Poczekaj, proszę.
Dejanie, zatrzymaj się, nie zmuszaj mnie do krzyku.
- Co się dzieje? - Jestem realistą.
To tylko twój punkt widzenia.
Podziwialiśmy cię, chcieliśmy być jak ty.
Tylko ty masz rodzinę, świetną pracę i płacę.
Całe życie robię, co trzeba.
Teraz widuję syna co dwa tygodnie i płacę żonie alimenty.
Do tego mam pomagać przyjaciołom, których nie widziałem od wieków.
Dlaczego? Bo tak trzeba.
Po co? Żeby kpił ze mnie jakiś pseudo…
Przepraszam, ale czas, żebym pomyślał o sobie, dobra?
Znalazłem Lorę.
Profil bez zdjęcia. Ma szkołę plastyczną niedaleko.
- No i? - Napisałem do niej.
- Mamy się spotkać. - Co jej napisałeś?
Anonimowo, że chcę, żeby uczyła moje cudne dzieciaki.
Jakie dzieciaki? Czemu anonimowo?
Pójdziemy się spotkać, zobaczymy, czy utyła,
czy urosła jej broda i wąsy, a jak tak, to zwiejemy.
Jak nie, zostajemy.
W życiu nie słyszałem nic bardziej tendencyjnego,
ale to dobry plan.
Chodź!
- Wpadł do wody… - Szukałam cię.
No i znalazłaś.
- Ubezpieczony? - Tak.
- Dlaczego? - Co?
Chwileczkę.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Słucham.
- Nie chcesz rozmawiać. - Dowód proszę.
- Nie. - Nie wierzę.
Czekaj!
Proszę.
Masz aż tak wąski kąt widzenia? Nie mówiłem do ciebie.
Co takie pilne?
- To najwidoczniej zła pora. - Poczekaj.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Zacznijmy jeszcze raz. Słucham cię.
Nie poszło ci dzisiaj, ale czemu winisz mnie?
- Nie wiem, kto kogo wini. - Wiem o domu.
To powinna być zachęta, masz więcej charakteru.
Nie mów tak do mnie przy ludziach.
Czemu nie?
Co zrobisz, kuzynie?
Znów mi coś obiecasz?
Przepraszam.
To jest tymczasowy telefon, póki pański nie zostanie naprawiony.
Rodzina.
Dziękuję.
Co tam, stary?
Poczekaj, posłuchaj.
- To nie było najlepsze zapoznanie. - Bo spierniczyłeś.
- Tak samo jak 18 lat temu. - Chwila, to nieprawda.
To nic. Nazywam się Angel.
- Mogę już iść? - Też jestem Angel.
Mówią na ciebie Aczo, to słabe.
Poczekaj, chodź na coś do picia. To znaczy coś bezalkoholowego.
Trochę już za późno na zabawę w tatusia.
- Co mogę, jak twoja mama… - Aczo!
Zostawię was samych.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć?
Musi być prawo, które każe kobietom informować ojców.
- To dla mnie zbrodnia. - Próbowałam.
Wiele razy.
Dowiedziałam się, że jestem w ciąży,
ale ty tak się cieszyłeś wyjazdem na studia aktorskie.
Całą noc gadałeś, aż w końcu usnęłam.
Tydzień później pojechałam do Soffi ci powiedzieć.
Czekałam pod uczelnią, aż wreszcie zobaczyłam,
jak całujesz się z inną.
Byłem dzieciakiem.
- Nawet tego nie pamiętam. - To prawda.
Ta sytuacja sprawiłaby, że byłbyś nieszczęśliwy.
I nie sądzę, żeby teraz było inaczej.
- A jak jest gruba? - Dlatego się ukrywamy.
Jak jest gruba, zobaczymy ją z daleka.
Jest jeszcze gorzej.
- Niewiarygodne. - Ale strasznie zaciążyła.
To Lora.
- Nie masz pewności. - Wygląda jak ona.
Jak dorosła i seksowna wersja Lory z moich fantazji.
Zagadaj, zanim sobie pójdzie.
- Tak, mądrale. - Chodź.
Ty pierwszy.
Co oni robią?
- Czekają, aż ich zagada. - Nie zagada.
Z takim ciałem dawno ich zapomniała.
Zachowuj się naturalnie.
Aleksie?
Powiedz tym dwóm, żeby przestali się wydurniać.
Po co do mnie dzwonili?
- Hej, Loro. - Hej.
- Lora. - Znaleźliśmy ją!
Wy tak na poważnie?
Pojawiacie się 20 lat później, oczekując, że coś się wydarzy. Od razu.
- Nikt nie mówi, że od razu. - On nie chciał.
To zabrzmiało dziwnie.
Możemy być ze sobą szczerzy, jesteśmy już przecież dorośli.
Co?
Wiem, możemy mieć grafik.
- Co? - Grafik?
Ty możesz być w weekendy, a ty w dni robocze, albo na odwrót.
- Jak wolicie, mi obojętnie. - Słucham?
Jestem zajęty w weekendy.
Lotów krajowych nie można przesuwać.
On może być od poniedziałku do piątku.
Albo będziemy się zmieniać co dwa dni.
Nabiera nas.
Wiem, że żartuje.
Czemu się ze mnie śmiejecie?
A jak twoje weekendy?
Przepraszam za wcześniej.
Co? Mówiłeś coś?
- Przepraszam, zachowałem się… - Nie słyszę cię!
- Możesz głośniej? - Daro!
Po co wróciłeś?
Bardziej się zbłaźnić nie możecie, mam przynajmniej nadzieję, więc mówcie.
Branimir chce przejąć dom Aleksa.
Przecież my
w tym domu dorastaliśmy.
Ty też.
Wróciło do nas wiele wspomnień.
Nie chcieliśmy nic konkretnego.
- Ukrywaliśmy się, bo… - Dobrze was znam i wiem, czemu.
Chcieliście sprawdzić, czy nie mam brody, sześciorga dzieci
i czy nie jestem gruba.
Nic się nie zmieniła.
Ta sama z niej stara idiotka.
Nie mówimy o tobie, ale o bardzo ważnych sprawach.
DRUGI DZIEŃ MARATONU
Gotowi!
Nie czekaj na nas, Wiki!
- Co się dzieje? - Nic.
Na starcie było super, ale tracę siły.
- Mów sobie, że wygrasz. - Czemu?
- Wygram. - Jeszcze raz.
- Wygram. - Głośniej!
- Wykrzycz! - Wygram!
- Kto wygra? - Ja wygram!
- Kto wygra? - Ja!
Dawaj!
- Synu! - Przepraszam na chwilę.
Dziś wygraliśmy. Dobra, prawie wygraliśmy.
- Nie dzięki tobie. - Nieważne.
Teraz jesteśmy razem.
Możemy… Jak to ująć?
- Możemy podrywać dziunie. - Serio?
Nie mów tylko, że jestem twoim ojcem.
- Kari, hej. - Hej.
- Będę tam. - Za chwilę dołączę.
Dobra.
Ja gadam, a ty działasz.
Halo.
Przepraszam, że przeszkadzam. ale mam ważne ogłoszenie.
Tamta piosenka i tak była nudna.
Hej, dziewczyny i chłopaki. Nazywam się Aczo.
Ale na pewno wszyscy mnie znacie.
Pewnie. Nieważne.
Co ważniejsze, nasza drużyna dziś wygrała
i chcę zaprosić na scenę naszego bohatera Wiktora,
który zaśpiewa nam piosenkę.
Trochę się wstydzi, ale pod prysznicem śpiewa jak aniołek.
Tylko nie pytajcie, skąd to wiem.
Brawa dla Wikiego!
Wiki!
- Zabiję cię. - Słuchaj.
Zrób coś dla mnie.
Dobra?
Zabiję cię.
Witam, dobry wieczór.
Dawaj, Wiki!
Trochę za wysoko dla ciebie, co?
Chciałbym zaprosić na scenę młodego i utalentowanego muzyka.
Nazywa się Angel Karajanew.
Zaprośmy go na scenę, zaśpiewamy wspólnie.
Brawa dla Angela.
Dobry jest, nie?
- Tak! - Jestem jego ojcem!
Wiem, że jestem za młody na tak dużego syna…
- Przepraszam, chcę posłuchać. - Dobra, pewnie.
Dalej! Brawa!
Zdrowie!
Dobra robota, Wiki.
Zanim się wszyscy uwalimy, proszę mi wyjaśnić, co się dzieje.
Jest impreza, którą próbujesz zepsuć.
Dobra, ale dlaczego Branimir robi wam takie rzeczy?
- Też mnie to interesuje. - Powiem wam.
Branko był kiedyś nerdem.
Zawsze chciał być częścią naszej paczki.
Chciał w niej być.
- Czuliśmy, że… - Nie jest dobrą osobą.
Sam to udowodnił.
Pamiętam to, ale jak mu się udało przejąć dom?
Dziadek wiedział, że umiera
i musiał przepisać dom.
Nie wiem, jak Branko go do tego przekonał.
Ale udało mu się.
Niedobrze.
Na pewno nie usiądziesz tu?
- Więc dopiero się dowiedziałeś? - Tak.
Jak widzi się ojca pierwszy raz po 18 latach,
oczekuje się, że będzie poważny.
Na przesłuchaniu do roli musiałem udawać ptaka.
Co ci się w nim nie podoba?
Taki śmieszny z niego pterodaktyl.
Mówili, żebym nie podnosił tak wysoko nogi, a ja…
- To pterodaktyl, nie ojciec. - Daj spokój.
Nie znałeś ojca,
a ja nie widziałam mamy już bardzo długo.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
Robisz to celowo?
Co?
- Z tą piosenką? - Co z nią?
Śpiewałeś ją pod balkonem, jak byłeś jeszcze romantykiem.
To nie ta piosenka.
To było dawno temu, ale kobiety pamiętają takie coś na zawsze.
Co jeszcze pamiętają?
Pamiętam, że pewnego dnia zdecydowałam się zejść,
ale zobaczyłam tylko, jak odchodzisz z przyjaciółmi.
Gdyby tylko…
Co?
Gdyby tylko…
Już się nigdy nie dowiemy.
Aleksie!
To ty?
Pozuję do zdjęcia z tym. Wiesz, że miałem ksywę Gruby?
Ale jesteś śmieszny.
To przed domem.
- Moja babcia. - Moja też.
- Moja babcia Radka. - Moja babcia Kalina.
- Były siostrami? - Tak.
Niepodobne.
Moją babcię adoptowano, jej rodzice zmarli.
- Ale jestem głupi. - Jesteś.
- Na pewno? - Nie wiem.
Byłem dzieckiem, jak mi o tym mówiła, nie mam pewności.
- Zapytam moją babcię. - Zadzwonię do niej.
- Masz numer do babci Radki? - Tak. Chwila.
- Przecież jest siostrą mojej babci. - Albo i nie.
Widzisz? To jej numer?
Biorę na głośnik.
Babcia ma FunCall i nie odbiera.
Chodźmy do niej.
- Pewnie śpi. - Co z tego?
Chcesz się rozejrzeć po domu?
Nagle zainteresowałeś się dekoracją wnętrz?
Nie, naprawdę chcę się rozejrzeć.
To żeby rozładować napięcie pierwszego kroku.
Super.
Dobra, rozejrzyjmy się. Ale nic więcej.
- Dobra. - Dobra.
Uczysz więc plastyki?
A ty jesteś bankierem?
Świetnie. Od dziecka wykazywałaś
zdolności malarskie.
Sfumato to technika malowania powietrza?
Takie rozmycie.
- Dejanie? - Tak?
Pamiętasz?
To było…
- W szóstej klasie. - Szósta klasa. Nieważne.
Po egzaminie.
Wciąż mam brzydkie pismo.
Miałeś predyspozycje do liczb.
Nie narysowałem serca.
Nie, to nie ty.
Dołączmy do reszty.
Babciu Radko!
Oszalałeś? Weź mniejszy.
Babciu Radko!
- To ja, Dara. - Dara.
- Kim jest ten dureń? - To kuzyn Aleks.
- Kuzyn. - Właśnie tego chcemy się dowiedzieć.
To prawda, że twoi rodzice adoptowali babcię Kalinę?
Po to mnie obudziliście, głupole?
Tak.
Ach ta babcia Kalina.
Ze 20 lat z nią nie rozmawiałam.
Dziadek był we mnie zakochany, ale ta dziwka mi go zabrała!
Babciu! Do sedna. Byłyście siostrami?
Pewnie, że tak. Ale nie z krwi.
Jej rodzice zmarli na jakąś chorobę.
Moi jej pożałowali i przygarnęli to utrapienie.
- Więc Dara i ja nie jesteśmy… - Bierz ją.
Wypróbujcie wytrzymałość sprężyn w materacu
i dajcie mi spać!
To mój ulubiony pedofil.
Naprawdę liczę, że nie są kuzynami.
Mocniej!
Aczo Drugi.
Synek tatusia.
- Cholera, mój ojciec. - Co?
Spóźniam się, więc jedzie po mnie.
Idą. Cicho, udawajcie, że nic się nie stało.
- Jak? - Bądźcie spontaniczni.
Będę pokazywać zdjęcia.
Tu widać…
Było miło, ale tata już po mnie jedzie.
- Już nie jesteś dzieckiem. - Spokojnie.
- Zmieniłem pościel. - Możesz zostać.
Zostań, nie ma sprawy.
Tato.
Idź.
- Tato, ja… - Idź.
Ja tylko…
Dobra robota, synu!
Jeszcze jeden schodek.
Picie nie pomoże. Mamy trzy dni.
Wybacz, że ci pomagamy.
Myślisz, że przyszliśmy biegać po amfiteatrze?
Spokojnie, rozumiem.
Dobra, na dziś dość.
Pracuję nad tym.
- Wszystko gra? - Powiedzmy.
A u ciebie?
Powiedzmy.
Jest pewna sprawa.
Mój partner do tańca, Kirył, ten, którego pobiłeś…
- Zrobił cię w konia, jak myśleliśmy. - Za cztery dni konkurs.
Przykro mi, mogę jakoś pomóc?
Możesz.
- Nie. - No weź. Ja będę tańczyć.
- Będziesz mnie wspierać. - Nie.
Masz świetną koordynację.
Poszukaj innego partnera.
Tylko ty i ja możemy przekazać w tańcu pasję.
Za trzy dni finał, muszę trenować.
- To tylko parę godzin dziennie. - Co?
Przyjaciół też muszę trenować.
- A dla mnie nie masz czasu. - Fizycznie nie dam już rady.
Nie powiedziałabym.
Próbujesz mną manipulować, a my walczymy o dom.
- To nie tylko twój dom. - Co?
Muszę zająć się rodzeństwem.
- Mogłabym założyć szkołę tańca. - W domu?
- Przydałyby się pieniądze. - Dom.
Tylko dom cię obchodzi! Co z tym, czego ja chcę?
- Powodzenia na maratonie. - Zaczekaj.
Dokąd idziesz?
Dara!
Przejeżdżałeś obok mojego domu?
Czemu?
Chciałem przewietrzyć głowę, zapomnieć o maratonie.
Wtedy cię zobaczyłem.
Może to prawo przyciągania.
Prawo przyciągania.
To zaczyna być absurdalne.
Jeśli coś chcesz mi powiedzieć albo coś zrobić, bądź bezpośredni.
Nie mamy już piętnastu lat.
No dobrze.
Poczekaj. Żartowałam.
Albo może nie. Sama nie wiem.
Może był to żart z ziarnem prawdy.
Spaprałam. Możesz mnie tam wysadzić?
- Cześć. - Cześć.
Jak się masz?
Dobrze.
- Możesz przestać tak na mnie patrzeć? - Jak?
Denerwuję się i nie wiem, co powiedzieć.
Dzień dobry pani!
No dobra.
Wiem, że przeszkadzam w naradzie, ale awantury rodzinne nie mogą czekać.
Przepraszam.
Czemu nie puściłeś Kariny do szkoły?
Bo spiknęła się z synem mojego nemezis.
W jakiej ty epoce żyjesz? Nikt tak nie mówi.
Jednego z moich najgorszych wrogów. Co jeszcze?
- Oszalałeś, żeby tu ją trzymać. - Tylko trzy dni.
Wciągasz Karinę w swoją obsesję.
- To ja toczę bój, nie wtrącaj się. - Bój?
Kolejne słowo z innej epoki.
Żyjesz przeszłością.
- Nie twoja sprawa. - Wiesz co?
Zabieram ją do szkoły, a jak mi przeszkodzisz,
zrobię scenę, jakiej to szklane biuro jeszcze nie widziało!
Co tam, stary?
Coś się stało?
Mama miała rację, wykorzystujesz ludzi.
Powiedziała osoba, która wykorzystała mnie jako dawcę!
Dobra, cofam.
Przemyśl obecną sytuację.
Czy chcesz wiedzieć, w jakiej pozycji cię poczęliśmy?
Zbliżyłeś się do mnie, bo Karina jest córką tego gościa.
Nie miałem o niej pojęcia, sam widziałeś.
Moje relacje z Branimirem nie są twoją ani Kariny sprawą.
- Karina jest fajna, nie traktuj jej… - Jak ty mamę?
Wiki?
Znów się jąkasz.
Przyszłaś to powiedzieć?
Jąkam się tylko, jak cię widzę. Przynajmniej kiedyś.
Wiesz co?
Tak sobie myślę.
Jeśli wtedy nic się nie wydarzyło, może nie było nam pisane.
Może.
Nie odchodź.
Też nie chcę.
Trochę przesadziłam.
Dobrze, że mnie powstrzymałeś.
Odeszłabyś, bo jesteś uparta.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Mogę ci pomóc w tańcu.
Spokojnie, wiem, że jesteś zajęty.
- Kto to? - Nieznany numer.
A to?
- Nie idź. - Zaraz wracam.
Wybacz, że nachodzę.
Ale…
Formalnie dom jest mój.
Zastanawiasz się, co tu robię.
Szukam Dary.
Oto i ona.
Może ciekawi cię, co mam z nią wspólnego?
Mam jej pieniądze.
Czas na mój ulubiony tekst, że to nie to, co myślisz.
Aleksie.
To dokładnie to, co myślisz.
Płacę jej.
Za co?
Za kochanie ciebie.
Za kochanie.
Pieniądze wiele mogą.
Kobiety kochają koperty z kasą.
Atmosfera troszkę zgęstniała,
zostawię was więc z tym ciężarem.
Aleksie.
Wychodziłaś.
- Możesz już iść. - Posłuchaj.
Idź!
Wiem, ale potrzebuję…
Możesz podać Matthew do telefonu?
Zdąży na autobus, ja tylko…
Musimy tylko zająć trzecie miejsce i dom będzie należał do nas.
Czyli nie możemy być ostatni.
Oszalałeś? Co tu robisz?
Wiem, przepraszam. Musiałem cię zobaczyć.
- Ktoś nas zauważy. - Nikt nas tu nie zobaczy.
To mama?
Nie, to nie ona. Idź do środka.
Co się dzieje? Aleksie, co robisz?
Aleks, co się dzieje?
Co jest, stary?
Brawo!
Co z tobą?
Aleks?
Poczekaj, nie.
Wciąż nie wiem, co tu robię.
Co ci się stało?
Upadłem w biegu.
Przeze mnie?
- Tak, przez ciebie. - Ale nie wiesz, co tu robisz.
Jestem na ciebie zły.
Pokiereszowałeś się z pośpiechu, żeby mi powiedzieć?
Byłem impulsywny, tak.
- Mam coś powiedzieć? - Od początku mnie okłamywałaś!
- Próbowałam ci powiedzieć. - Okropne.
Gdyby nie ty, nie zorientowałbym się, że to ja zdradziłem jego.
Muszę ci za to podziękować, ale nie mogę, bo jestem zły!
- Nic nie rozumiem. - Wiem.
Masz pociąg i nie ma czasu na wyjaśnienia.
Nie powstrzymasz mnie przed odjazdem?
Nie, musisz żyć z konsekwencjami swoich czynów.
- Za parę lat możemy się spotkać. - Zsyłasz mnie na wygnanie?
Idź. To było na pamiątkę.
- Chuj! - Zdrajczyni.
- Dureń. - Suka.
Nie wytrzymasz kilku miesięcy, a co dopiero kilku lat.
Wszystko to, żeby się na nim zemścić. Wciąż cierpisz przez nią.
- Cierpię przez niego. - Dlaczego to ważne, kto to był?
- Każdy, tylko nie on. - Dzięki niemu się spotkaliśmy.
Nie mogę być wdzięczny, Karina od 10 lat tnie widziała matki.
Ani ty swojej byłej.
Ona mnie nie interesuje.
Twoja przeszłość zakłóca twoją teraźniejszość.
- Musi zrozumieć, co zrobił. - Problem w tym, co zrobiliśmy.
Zadowolony?
Kari, chodź.
Wiedziałem, że tu będziesz.
Wyjeżdżasz, prawda?
Dwadzieścia lat temu, ponad 20 lat temu,
wszyscy wyjeżdżaliście, a ja tu siedziałam.
Wszystko się już zmieniło.
Teraz jednak wiem, czego chcę.
Ale ja nie wiem.
Ostatnio naszły mnie wątpliwości.
Wątpliwości rodzą lęki.
Lęki sprawiają, że nie wierzymy.
Cofnij się, proszę.
Przestań się gapić i wchodź do auta.
Przyszedł! Jak tam spacer?
Nie wyjaśniaj, siadaj, walizka w środku.
Czekajcie! Wszystko wyjaśnię!
JESTEŚMY W HOTELU. NIE DZWOŃ ANI NIE PRZYCHODŹ.
Wyłącz wszystko.
Pamiętacie, jak wyjeżdżaliśmy za młodego?
Mieliśmy pożegnać się z Lorą.
Co się stało?
Nie poszedłem, żebyś ty mógł do niej iść.
To nie przez dom.
Co?
To nie dla domu wróciliśmy.
- To dlaczego? - Pomyśl.
Dla siebie samych.
- Chwila. - To nie Aleks?
To nie przez dom.
Nie uzgadnialiśmy tego, słowo.
Kłamałem, jeśli chodzi o Branimira. Ma rację, że mi to robi.
Wprowadziłem was w błąd.
Nie zasługuję na pomoc.
Przepraszam.
Tylko tyle chciałem powiedzieć. Przepraszam.
- Aleks, czekaj. - To tyle?
Tak, byłeś głupi i samolubny.
My też dołączyliśmy z samolubnych pobudek.
Mieliśmy wrócić w dramatycznym stylu.
Mieliśmy zawrócić.
Chodźcie.
Daj spokój, miałeś nie przychodzić.
Tato.
- Wiem. - Czemu jesteś takim dupkiem?
- Mówiłaś, że ma iść? - Tak.
- I że jest dupkiem? - Tak.
Tato, zawsze cię podziwiałam.
- Ale dziecinne zachowanie to utrudnia. - Wiem.
- Jesteś zbyt młoda, by zrozumieć. - Też tam byłam tamtej nocy.
Jeszcze tu jest?
Angel i ja nic nie zrobiliśmy. Jeszcze.
- Widzisz? Znów zawaliłeś. - Co zrobiłem?
Kobiety wciąż testują, powinieneś to wiedzieć.
- Miałeś nie przychodzić. - Wiem.
Wykrzyczałaś to, napisałaś i Karina też mówiła.
- Dość tego cyrku! - Cicho bądźcie oboje!
Jakbyś nie chciała go widzieć, byłybyśmy w innym hotelu.
A ty jej powiedz, czemu to robisz.
Nie chcę więcej o tym słyszeć!
Jano, proszę.
Chcesz rozmawiać z Matthew?
Nie, z tobą.
Nie wiem, od czego zacząć.
Jak wróciłem tu, myślałem,
że nagle stanę się bardzo szczęśliwy.
To prawda, że dobrze się bawię.
Ale to nic
w porównaniu do tego, co mam z tobą i Matthew.
Wiem, co powiedziałem.
Że nie czuję się w Londynie
jak w domu, ale może
dom to nie miejsce, a ludzie.
Może dom jest tam, gdzie rodzina.
Może dom jest tam, gdzie jesteście wy.
Ja…
Po prostu chcę,
żebyś wrócił do domu, kochanie.
Dobrze.
Dziękuję ci.
- Co tu robisz? - A ty?
Pamiętasz, jak na tej ławce
- jedliśmy chleb z majonezem? - Pewnie.
- Trzy kilo wtedy przytyłam. - Jeszcze ich nie zgubiłaś.
A jak zmusiłeś mnie, żebym wyrzuciła zdjęcia byłego?
A potem żebyś wyciągnęła je ze śmieci, żeby mi to udowodnić.
Musiałam wejść do kontenera!
Ty psychopato.
Wiesz co?
Ostatni raz widziałem cię na tej właśnie ławce.
O tym samym myślałam.
Nie spotykasz się z nikim?
Mogę się go pozbyć.
Ja się ich też mogę pozbyć.
Zaraz wracam.
Loro.
Coś sobie uświadomiłem na swój temat i muszę ci o tym powiedzieć.
Na całym świecie szukałem szczęścia
i nigdy go nie znalazłem.
Teraz,
gdy znów wyjeżdżam,
czuję, że może znalazłem szczęście.
Jak wyjadę, oddalę się od niego.
Może nie powinienem był wyjeżdżać albo wyjechać wcześniej.
Po tym, co usłyszałam,
- widzę dla nas dwa wyjścia. - Dobra.
Pierwsze to zaakceptowanie tego, że jest tak, jak jest,
bo nie było nam to pisane.
Drugie to
wziąć w końcu los w swoje ręce.
To zależy od ciebie.
Wracać na miejsca!
Przepraszam.
Przepraszamy.
To znak.
Niemożliwe.
Loro?
Cieszę się, że przyszedłeś.
Wiem.
To nie rozwiązuje naszych problemów.
Musimy znaleźć sposób, by je rozwiązać.
Wszystko zależy od ciebie. Musisz wybaczyć.
Wybaczyć? Ktoś mnie prosił o wybaczenie?
Nie ma takiej potrzeby. Zrób to dla siebie.
- Co takiego zrobiłem? - Nie rozumiesz?
- Żyjesz przeszłością. - Naprawdę?
Co z tego mam? Postępowałem właściwie, a to mnie się dostało, nie jemu.
Nie wiem, czemu przyszedłeś.
Wiem, w czym tkwi problem.
Twoje ego jest ważniejsze niż pamięć o dziadku.
Najlepszej benzyny pod korek.
Dobry wieczór, panie Wasiljew.
- Hej, Danny. - Jak się mamy?
Kiepski dzień. Drugie stanowisko.
- Rozumiem. - Dzięki.
Panie Wasiljew?
Czytałem książkę, którą pan polecał.
- I co? - Miał pan rację.
Viktor Frankl świetnie to ujął.
Ból przestaje boleć, gdy odnajdujemy jego znaczenie.
Ale pan to pewnie wie.
Dobrego wieczoru.
Dziadku?
Przyszedłeś po swoje rzeczy?
Nie, zobaczyć się z tobą.
Szkoda, że bez Kariny, ciebie widzę aż za często.
Następnym razem.
Pewnie nie ucieszy się z widoku twojego kuzyna.
- Więc wiesz, że Aleks… - Tak.
Bzyknął twoją żonę.
Co się z nim stało?
Gdybym był młodszy, pobiłbym go.
Nie rozmawiajmy o tym.
Posiedź ze mną chwilę.
Cały czas ktoś tu przychodzi,
oferuje budowę apartamentowca,
hotelu, nie wiem, czego jeszcze.
Przeganiam ich, klnę i rzucam kamieniami.
Ale twój kuzyn z nimi gada, targuje się, widzę to.
Zasadziłem ten orzech.
Wszystko zrobiłem własnymi rękoma.
To moje życie.
Jeśli dom zniknie, będzie tak, jakby nigdy mnie nie było.
Będziesz żyć w naszych sercach.
Daj spokój sentymentalnym bzdurom. Też kiedyś kopniesz w kalendarz.
Ale orzech wciąż tu będzie.
Kamienie też.
Widziałeś ten krzew?
Nie, tamten.
Bzyknąłem tam twoją babcię.
- Tak poczęliśmy twoją mamę. - Dziadku!
- To kopia mojego testamentu. - Dziadku, nie.
Rozbił rodzinę, nie ufam mu.
Obiecaj mi,
że mogę na tobie polegać.
- Dziadku. - Branimirze!
Świat dalej się kręci po tym, jak nasze żałosne życie się kończy.
Powinniśmy coś po sobie zostawić.
Coś więcej niż zdjęcie. Rozumiesz?
Nie zostało mi wiele czasu.
Dlatego obiecaj mi,
że to wszystko będzie żyć.
Ten dom, ogród, fontanna, wszystko.
Dopiero wtedy ulży mi, że nie żyłem na darmo, drogi chłopcze.
Dobrze, dziadku.
Mój dobry chłopak.
KILKA MIESIĘCY
LUB
KILKA LAT PÓŹNIEJ
Śpiewajcie z nami!
Napisy: Małgorzata Ciborska